Homesick & The Louisiana Men:
"Om muziek uit Louisiana te spelen hoef je er echt niet geweest te zijn"
Je zou zweren dat gitarist/mondharmonicaspeler en zanger Hans ,Homesick' de Vries er al minstens twintig trektochten op heeft zitten door het zompige Louisiana, zo authentiek klinkt zijn mix van zydeco, blues en rock and roll. Maar niets is minder waar, De Vries heeft nog nooit een stap gezet in deze Amerikaanse staat met z'n rijke muziektraditie en vochtige klimaat. Reden genoeg dus om te concluderen dat de Utrechtenaar een natuurtalent is. Luister maar eens naar het album Bahia, het debuut van Homesick & The Louisiana Men. Daarop neemt Hans samen met drummer Alex Siegers en gitarist en banjospeler Toon Ekkers alle kruisbestuivingen van Amerikaanse rootsmuziek onder handen. En dat gebeurt zo grondig en virtuoos dat je je halverwege de plaat in een broeierige kroeg ergens langs een hobbelige weg in Louisiana waant.
De Vries is niet zoals verwacht opgegroeid met zydecomuziek, maar heeft zijn roots in de blues. "Ik ben altijd een grote fan van Jimmy Reed geweest", vertelt hij. "Pas in 1990 kwam ik in contact met Louisiana muziek in al z'n facetten, maar toen was ik ook echt verkocht. Nou ja, ik had Queen Ida en Clifton Chenier al eens in muziekcentrum Vredenburg op zien treden, maar het zou toch nog een tijdje duren voordat de vonk echt op mij over sloeg." De eerste band waarin De Vries speelde, was Homesick & The Backstabbers. "Een Nederlandse rhythm and bluesband met een Ierse gitarist", legt hij uit. Uiteindelijk zou De Vries met deze groep stoppen omdat hij inmiddels met het eerder opgerichte Louisiana Radio zijn muzikale draai helemaal had gevonden. En dus stortte hij zich volledig op het zydeco-genre. "Wat mij zo aanspreekt in de muziek uit Louisiana is de geestdrift. Er wordt met zoveel passie gespeeld, dat vind ik geweldig. En er is ook een enorme verscheidenheid aan stijlen die op de een of andere manier allemaal weer samenkomen. Met zoveel zwarte en blanke muziek die in elkaar grijpt vraag je je af hoe het komt dat er in dat land zo'n grote rassenproblematiek is. Want muzikaal verloopt het er allemaal heel gladjes. Ik vind dat erg opvallend. Ja, er gaat zoveel om in Louisiana. New Orleans is alleen al de bakermat van de jazz en de funk en daarnaast van de hele brassband cultuur. En dan heb je op het platteland nog de verstokte cajuns. Een maf land, maar enorm fascinerend."
Louisiana Radio zou uiteindelijk acht jaar bestaan. Maar toen doofde het muzikale vuur langzaam. De Vries: "We konden in die tijd zelfs van de groep bestaan. Maar we speelden dan ook ontzettend veel en hadden optredens door heel Europa. Van de 120 optredens per jaar waren er 60 of 70 buiten Nederland. Op een gegeven wilden we onze muziek een meer Los Lobos-achtige aanpak geven en dat merkten we meteen aan het aantal optredens. Dat zakte flink terug, want men boekte ons voor de cajun en zydeco. We hebben toen besloten om maar te stoppen, zodat iedereen zijn eigen muzikale weg kon volgen."
Wat Hans de Vries betreft werd dat dus de formatie Homesick & The Louisiana Men. "Ik ben met Alex Siegers en Toon Ekkers opgegroeid, we kennen elkaar al dertig jaar. Zij waren ook al heel lang bezig in de muziek. Alex speelde in Nancy Works On Payday en heeft met die band onder leiding van Allen Toussaint zelfs nog een plaat opgenomen in New Orleans. Toon heeft altijd veel sessiewerk gedaan en is een groot liefhebber van countryachtige muziek. Hank Williams kan bijvoorbeeld voor hem niet stuk. Het was dus helemaal niet zo'n grote stap om samen iets te gaan doen."
"Onze groep is echt helemaal zonder enige pretentie ontstaan," aldus De Vries. "En dat willen we zo houden, daarom kiezen we bewust niet voor de status van beroeps. We hebben allemaal een baantje dat houdt de financiële druk van de muziek. Nu kunnen we zelf bepalen waar en wanneer we willen spelen. Het belangrijkste is dat het leuk blijft en dat we de spirit er in houden. Zelf ben ik huisman en doe daarnaast allerlei losse klusjes. Zo verzorg ik het tourmanagement van groepen en met mijn mondharmonica doe ik af en toe sessiewerk in de studio. Zo heb ik laatst voor Ruth Jacott nog iets ingeblazen. En soms speel ik ook wat reclamedeuntjes in. Nee, ik wil helemaal niet beweren dat ik zo geweldig mondharmonica speel, maar ik heb een eigen stijltje ontwikkeld en kennelijk vinden mensen dat mooi en daarom vragen ze me voor van alles en nog wat. Ik ben ooit met dat ding begonnen omdat ik bevriend was met John Lagrand en die heeft me aangestoken. Dankzij hem ontdekte ik dat de mondharmonica eigenlijk een onwijs mooi instrument is. In de loop der jaren heb ik me echter sterk laten beïnvloeden door accordeonisten. Ik probeer op mijn harmonica dus eigenlijk accordeondingen te doen. En verder is countrymuzikant Charley McCoy altijd een voorbeeld voor mij geweest. Ik ging vroeger helemaal uit m'n dak toen ik hem voor het eerst Orange Blossom Special hoorde spelen."Op het album Bahia zijn alle varianten van Louisiana muziek te horen, maar de pure cajun ontbreekt. "Dat komt omdat dat genre me gewoon minder aanspreekt", legt De Vries uit. "Ik vind dat iets teveel van hetzelfde. Maar toch blijft het leuke muziek, natuurlijk." Is het trouwens voor iemand die zo bevlogen is van muziek uit het Diepe Zuiden van de Verenigde Staten niet hoog tijd om daar ook eens persoonlijk rond te gaan neuzen? Hans: "De laatste tien jaar vond ik het belangrijker mijn beide kinderen groot te brengen. Ik heb met opzet de tijd niet genomen om naar Amerika te gaan. Maar door mijn muziek heb ik inmiddels wel heel wat kennissen wonen in Louisiana. Als ik die allemaal ga opzoeken, ben ik zo een maand zoet. Maar voorlopig komt dat er niet van. Nou ja, er moet iets te wensen overblijven. En om Louisiana muziek te spelen, hoef je er echt niet geweest te zijn."
Harry de Jong